စာတန္ – အခန္း (၁၉)

(SATAN)

ယေန႔လူအမ်ားတုိ႔သည္ စာတန္အမွန္တကယ္တည္ရွိေနသည္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေခ်။ သူတုိ႔က စာတန္
သည္ ဆိုးညစ္ေသာစြမ္းအားတစ္ခုသာျဖစ္သည္ဟု ယူဆသည္။ ဒါေၾကာင့္ ဤဆိုးေသာ စြမ္းအားသည္ကူးစက္
ေရာဂါပိုးကဲ့သုိ႔ ေလ၌ပ်ံ႕ႏွံ႔ကာကူးစက္ၿပီး လူ႔ႏွလံုးသားအားအၿမဲဒုကၡေပးေလ့ရွိေၾကာငး္ ယူဆေျပာဆုိၾကသည္။
ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သည္ အစဥ္သတိထားသင့္သည္။ စာတန္အမွန္တကယ္ရွိမရွိကို လူအသိပညာအားျဖင့္ ေတြးေတာ၍
မရႏိုင္ေခ်။ ဘုရားသခင္ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ကို အေျခခံၿပီး ေသခ်ာဂဃနဏ ေလ့လာမွသာလွ်င္သိရွိႏိုင္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ စာတန္သည္အၿမဲတမ္းက်မး္စာကိုဖီလာဆန္႔က်င္ၿပီး မွန္ကန္ေသာ သမၼာတရားကို သံသယပြားလာ
ေအာင္လွည့္ျဖားေသြးေဆာင္ေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာတန္သည္စြမ္းအားတစ္ခုမဟုတ္ေခ်။ သူသည္ပုဂၢိဳလ္တစ္
ပါးျဖစ္သည္။ ၁ေပ ၅း၈၌ “သမၼာသတိရွိလွ်က္ မအိပ္ပဲေစာင့္ေနၾကေလာ့။ သင္တုိ႔၏ရန္သူတည္းဟူေသာ မာရ္
နတ္သည္ ေဟာက္ေသာျခေသၤ့ကဲ့သုိ႔ အဘယ္သူကိုမ်ဳိရအံ့နည္းဟူ၍ လွည့္လည္ရွာေဖြလ်က္ရွိ၏” ဟုမိန္႔ဆို
ထားေလသည္။
စာတန္သည္ လွည့္လည္သြားလာႏိုင္သည္။ အသံျပဳ၍ အသံထြက္ေအာင္ေအာ္ႏိုင္သည္။ စာတန္ကုိ
ခ်ည္ေႏွာင္၍လည္းရႏိုင္သည္ (ဗ်ာ ၂၀း၁-၃)။ ဒါေၾကာင့္စာတန္သည္ အေကာင္အထည္ခႏၶာကိုယ္မရွိေသာ စြမ္း
အင္သက္သက္ျဖစ္သည္ဟုမေျပာႏိုင္ေခ်။ စာတန္၏နာမည္လည္းမ်ားစြာရွိသည္။ ၎မွာ စာတန္၊ နတ္ဆိုး၊ ေဗ
လ်ာလ၊ ေဗလေဇဗုလ၊ ဆန္႔က်င္သူ၊ ရန္သူ၊ ေႃမြဆိုး ဟူ၍ျဖစ္သည္။ က်မ္းစာ၌ သူ႔နာမည္ကုိအႀကိမ္ေပါင္းတစ္
ရာခုႏွစ္ဆယ္ႀကိမ္မကသံုးစြဲထားေလသည္။ သူတုိ႔သည္ အာကာသေကာင္းကင္၏အစုိးရမင္းႏွင့္ အာဏာစက္ရွိ
ေသာသူျဖစ္သည္။ (ဧ ၂း၂) ဤေလာကကိုအစုိးရေသာ ဘုရားဟူ၍လည္းေခၚသည္။ (၂ေကာ ၄း၄) ဘုရားဟူ
ေသာ ေ၀ါဟာရ၌ အဂၤလိပ္ဘာသာတြင္ “g” အေသးကိုသံုးႏႈံးထားသျဖင့္ ထာ၀ရဘုရားသခင္ေအာက္ ယုတ္ညံ့
ေသာသူျဖစ္သည္မွာ ထင္ရွားေလသည္။ ေလာကႏွင့္ ေလာကစည္းစိမ္အားလံဳးသည္ ဘုရားသာပုိင္ဆိုင္ထား
ေလသည္။ စာတန္သည္ ဤေလာက၏ အေပၚယံကိုသာ ပိုင္ဆိုင္ထားေပသည္။ ၎အေပၚယံသည္ လူမႈအ
ေဆာင္အအံုျဖစ္ေသာ စီးပြားကုန္သြယ္ျခင္း၊ ဘာသာေရးႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအေထြေထြတို႔ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္
စာတန္သည္ ဤေလာကအေဆာင္အဦးကို အုပ္စုိးေသာဘုရင္တစ္ဆူပင္ျဖစ္သည္။ (ဧဖက္ ၆း၁၁၊ ၁၂) စာတန္
၏ရာထူးသည္ အလြန္ျမင့္မားၿပီး ေကာင္းကင္တမန္မင္း မိေကၡလကိုယ္တုိင္လည္း ကဲ့ရဲ႕ေသာစကားကုိမဆိုရဲ
ေခ်။ (ယု ၉) ထုိေၾကာင့္ လူသားမ်ားသည္ ဘုရားသခင္ကူညီမစျခငး္အားျဖင့္ မဟုတ္လွ်င္ စာတန္ကို မေအာင္
ျမင္ႏိုင္ေခ်။

၁။ စာတန္၏မူလအစ
စာတန္မည္ကဲ့သုိ႔ျဖစ္ေပၚလာသည္ကုိ က်မ္းစာမွအတိအက်မေရးသားေသာေၾကာင့္ ၀ွက္ထားေသာ
အရာကဲ့သုိ႔ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူသည္ ဖန္ဆင္းခံထားေသာ သတၱ၀ါတစ္မ်ဳိးျဖစ္သည္။ သူသည္မက်ဆံုး
ခင္၌ဘိသိက္ခံထားေသာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ၿပီးဘုရားရွင္၏ပလႅင္ေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးရေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ပါးျဖစ္
သည္။ သူ႔ကိုဖန္ဆင္းခ်ိန္မွစ၍ ျပည့္စံုခဲ့ေသာ္လည္းေနာက္ပိုင္းတြင္ သူ႔ထဲ၌ ဘုရားရွင္ကအျပစ္ကိုရွာေဖြေတြ႔ရွိ
ေလသည္။ လွပေခ်ာေမာၿပီး ပညာဥာဏ္အရာမွာလြန္စြာတတ္ကၽြမ္းၿပီး ၎အတြက္ေၾကာင့္ ႏွလံုးထဲ၌မာနႀကီး
လာခဲ့သည္။ သူ၏၀တ္ရံုမွာလည္း လြန္စြာေတာက္ပၿပီး ေက်ာက္မ်က္ရတနာအားလံုးသည္ သူ၏တန္ဆာဆင္
လက္၀တ္လက္စားမ်ားျဖစ္ခဲ့သည္။ (ေယဇ ၂၈း၁၁-၁၉)
သူ၏ေနရာသည္ဘုရားသခင္၏ဥယ်ာဥ္ျဖစ္ေသာ ဧဒင္အရပ္၌ျဖစ္သည္။ ထိုေနရာသည္ ဤကမၻာေျမရွိ
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ျဖစ္မည္မဟုတ္ပါ။ ဘုရားသခင္၏ သာယာေသာဥယ်ာဥ္ျဖစ္ေပမည္။ ထိုအခ်ိန္၌စာတန္သည္ ဘုရားသခင္၏ေတာင္ေပၚ၌ ေနရာက်ေလ့ရွိသည္။ ေယဇေက်လအနာဂတိၱက်မ္း၌ စာတန္ကို တုရဘုရင္အျဖစ္
တင္စားၿပီး အနာဂတ္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ စာတန္ကိုယ္ဆိုင္ခႏၶာကိုယ္အျဖစ္ေျပာငး္လဲကာ အႏိၱခရစ္အျဖစ္ေဖၚျပ
မည့္သူကိုရည္ညႊန္း၍ ပေရာဖက္ျပဳေလသည္။ ဤေနရာ၌စာတန္၏မူလအစႏွင့္ က်ဆင္းျခင္းအေၾကာင္းကုိ
လည္း အနည္းငယ္ေဖၚျပထားေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ တုရဘုရင္ေလာက္ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားသည့္
ဘုရင္တစ္ပါးမွ်မေပၚထြန္းခဲ့ေသးေပ။
ေဟရွာယအနာဂတိၱက်မ္း ၁၄း၁၂-၂၀ တြင္စာတန္က်ဆင္းသြားျခင္းကို အက်ယ္တ၀င့္ေရးသားထား
ေလသည္။ သူ၏နာမည္ကုိလည္း နံနက္သား၊ မိုဃ္းေသာက္ၾကယ္ဟူ၍ သမုတ္ထားေလသည္။ ဤနာမည္
သည္စာတန္ကိုဖန္ဆင္းသည့္ အခ်ိန္မွမွည့္ထားေသာနာမည္ျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုဖန္ဆင္းသည့္အခါ ေျမႀကီးကို
လည္းတစ္ၿပိဳင္နက္ဖန္ဆင္း၍ ထိုအခ်ိန္တြင္ မုိးေသာက္ၾကယ္ႏွင့္အတူ သီခ်င္းဆို၍ဘုရားသားမ်ားသည္ ရႊင္
လန္း၀မ္းေျမာက္ၾသည္ဟုဆိုသည္။ (ေယာဘ ၃၈း၇) နံနက္ၾကယ္တုိ႔သည္ ဟုဆိုသျဖင့္ စာတန္ႏွင့္တူညီသည့္
ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးတျခားလည္းရွိေၾကာင္း သိရွိႏိုင္ေလသည္။
စာတန္ကို လူစီဖါႏွင့္ နံနက္သားဟူ၍ေခၚသည္သာမက ေဟ ၁၄း၄၌ ဗာဗုလုန္ရွင္ဘုရင္ဟူ၍လည္း
ေခၚေ၀ၚေလသည္။ ယေန႔ထိ ဗာဗုလုန္၌ စာတန္ကဲ့သုိ႔ မေပၚေပါက္ေသးေခ်။ သုိ႔ေသာ္အနာဂတ္ကာလတြင္
ေပၚထြန္းလာမည့္ ဗာဗုလုန္ဘုရင္ကို ရည္ညႊန္းေျပာဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသူသည္ စာတန္ျဖစ္လာမည့္ အႏိၱ
ခရစ္ဆိုသူကို ရည္ညႊန္းၿပီးသူသည္ ဗာဗုလုန္ၿမိဳ႕ျပကိုျပန္တည္ေဆာက္မည့္သူျဖစ္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္သည္မွာ
ဘုရားသခင္ကေကာင္းကင္ႏွင့္ ေျမႀကီးကိုဖန္ဆင္း၍ လူမ်ားေနထိုင္ဘုိ႔ျပင္ဆင္ၿပီးေသာအခါ စာတန္ကုိ လည္း
အုပ္စုိးရန္အခြင့္ေပးေတာ္မူလိမ့္မည္။ ထိုအခါ ေဟရွာယက်မ္း၌ ေဖၚျပထားသည့္အတိုင္း သူ၏ႏွလံုးသားထဲ၌
မာနေပၚလာ၍ ဤသုိ႔မိန္႔မွာခဲ့သည္။
“ေကာင္းကင္ဘံုသုိ႔ငါတက္မည္။ ဘုရားသခင္၏ၾကယ္တုိ႔အေပၚမွာ ငါပလႅင္ကိုငါခ်ီးေျမာက္မည္။ ေျမာက္မ်က္ႏွာဘက္၊ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ေတာင္ေပၚမွာ ငါထိုင္မည္။ မိုဃ္းတိမ္ထိပ္ေပၚသုိ႔ငါတက္မည္။
အျမင့္ဆံုးေသာဘုရားကဲ့သုိ႔ငါေနမည္ဟုစိတ္အႀကံရွိေလၿပီ”ဟူ၍ ေဟ ၁၄း၁၃-၁၄၌ေရးသားထား
ေလသည္။
စာတန္သည္ ဤကဲ့သုိ႔အႀကံအစည္ရွိသည္ကို ဘုရားသခင္သိျမင္၍သူ႔အား ကမၻာေျမေပၚသို႔ ႏွင္ခ်
လိုက္ေသာအခါ ဤကမၻာႀကီးသည္ ေမွာင္မိုက္ကမၻာလြတ္လပ္လဟာ အျဖစ္သို႔ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ရေလသည္။
ထုိအခါ စာတန္သည္ဤကမၻာေျမႀကီးသည္ သူပိုင္သည္ဟုယူဆေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္စာတန္သည္ ခရစ္ေတာ္
ေယရႈအားစံုစမ္းေသာအခါ ဤေလာက၌ရွိေသာတိုင္းႏိုင္ငံ၊ ဘုန္းစည္းစိမ္အားလံုးေပးလိုသူကိုေပးပိုင္သည္ဟု ေျပာဆိုခဲ့ေလသည္။

၂။ ပစၥဳပၸန္အခ်ိန္၌ စာတန္၏ေနရာ

တခ်ဳိ႕သူမ်ားသည္ စာတန္ႏွင့္ တမန္မ်ားကိုခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည္ဟုယူဆေလသည္။ ၂ေပ ၂း၄ႏွင့္ ယု ၆၌ ေရးသားထားသည္မွာ ေကာင္းကင္တမန္ေတာ္မ်ားကို သာခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားေၾကာင္းေတြ႔ရသည္။ စာတန္ကုိ
မခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားေခ်။ ထုိေကာင္ကင္တမန္မ်ားသည္ ေနာဧလက္ထက္မတိုင္မွီ ေရမလႊမ္းမိုးခင္၌ က်ဆငး္သြား
သျဖင့္ေထာင္ထဲတြင္ထားေသာ ၀ိညာဥ္ဟူ၍လည္းေခၚသည္။ စာတန္ႏွင့္၎၏တမန္မ်ားသည္ လြတ္လြတ္လပ္
လပ္သြားလာႏိုင္သည္။ (ေယာဘ ၁း၇) ဘုရားသခင္၏သားမ်ားသည္ ဘုရားသခင္ေရွ႕ေတာ္၌ခစားမည့္ေန႔ရက္
ေရာက္ေသာအခါ စာတန္သည္လည္းသူတုိ႔ႏွင့္ အတူေရာေႏွာ၍ပါလာသည္ဟုဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္စာတန္
သည္ မိမိစိတ္ရွိသည့္အတုိင္းသြားလာလႈပ္ရွားေနေၾကာင္းသိရွိရသည္။
ဘုရားသခင္ကလည္း စာတန္အားသင္သည္ အဘယ္အရပ္မွလာသနည္းဟုေမးေတာ္မူလွ်င္ စာတန္က
ေျမႀကီးေပၚမွာ အရပ္ရပ္သြားလာျခင္းအမႈထဲကလာပါသည္ဟုျပန္ေျပာေလသည္။ ထိုေခတ္ကာလတြင္စာတန္
သည္လြတ္လပ္စြာသြားလာႏိုင္ေၾကာင္းသိရသည္။ ဘုရားသခင္ေရွ႕ေတာ္၌လည္း သြားေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္းသိ
ရွိရသည္။ ဘီစီ ၂၀၀၀ခန္႔ ေယာဘအခ်ိန္တြင္စာတန္သည္ ေကာင္းကင္၌ေနေလ့ရွိသည္။ မိလ္တန္ (Miltom)
ကသူ႔စာအုပ္ “Paradise Lost’’ ၌စာတန္သည္အာဒံႏွင့္ ဧ၀ေခတ္တြင္ေနစရာဘံုေပ်ာက္ဆံုးၿပီး မုိးေပၚမွက်လာ
သည္ဟုေရးသားထားေလသည္။ ၎မွာ ဗ်ာ ၁၇း၇-၁၂ ကိုအေျချပဳထားျခငး္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ဗ်ာဒိတ္က်မ္း
တစ္အုပ္လံုးသည္ အနာဂတ္ကာလ၌ျဖစ္ပ်က္မည့္အေၾကာင္းအရာကိုသာအဓိကေရးသားထားေလသည္။ ရွင္
ေယာဟန္လက္ထက္ ေအဒီ ၉၆အခ်ိန္၌ စာတန္သည္ မိုးေကာင္းကင္၌ က်က္စားေနၿပီး ယေန႔ထိတိုင္ထုိေနရာ
၌ပင္ေနေလသည္။

၃။ စာတန္ႏိုင္ငံ

စာတန္သည္ ဘုရင္တစ္ပါးျဖစ္သျဖင့္ သူ၏ႏုိင္ငံလည္းရွိေလသည္။ ေယရႈခရစ္ေတာ္က “စာတန္သည္
လည္းစာတန္ကိုႏွင္ထုတ္သည္မွန္လွ်င္၊ သူသည္မိမိႏွင့္ကြဲျပား၏။ သူ၏ႏုိင္ငံသည္အဘယ္မွာတည္ႏိုင္မည္
နည္း”ဟု မ ၁၂း၂၄-၃၀ ၌မိန္႔မွာထားေလသည္။
“ “ ငါတုိ႔သည္ အေသြးအသားရွိေသာသူတို႔ႏွင့္ ဆိုင္ျပိဳင္တိုက္လွန္ရၾကသည္မဟုတ္၊ အထြဋ္အျမတ္တို႔
ႏွင့္၎၊ အာဏာစက္တုိ႔ႏွင့္ ၎၊ ေလာကီေမွာင္မိုက္၌အစိုးတရျပဳေသာမင္းတုိ႔ႏွင့္၎၊ မုိးေကာင္းကင္
၌ေနေသာနတ္ဆိုးတုိ႔ႏွင့္၎၊ ဆိုင္ၿပိဳင္တိုက္လွန္ရၾက၏” ”ဟု ဧ ၆း၁၂၌ထပ္ေရးသားထားေလသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ စာတန္ႏိုင္ငံတြင္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေသာသူ၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေမွာင္မိုက္ကိုအုပ္စုိးသူ၊ ေကာင္းကင္၌ေနေသာနတ္ဆုိး၀ိညာဥ္ဆိုးအဖြဲ႔မ်ားရွိေၾကာင္းက်မ္းစာကဆိုထားေလသည္။
ပေရာဖက္ဒံေယလေခတ္ကာလကဲ့သုိ႔ တုိင္းျပည္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေသာမင္းမ်ားသည္ စာတန္ႏိုင္ငံမွတဆင့္
အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ စည္းမ်ဥ္းမ်ားေရးဆဲြသည့္အခါ၌လည္း စာတန္ကဦးေဆာင္ေရးဆဲြေစၿပီး၊ ဒံေယလအား
ကူညီဘုို႔လာေသာေကာင္းကင္တမန္ကို ေပရသိႏိုင္ငံအားအစိုးတရျပဳေသာမင္းကရက္ႏွစ္ဆယ္တစ္ရက္ပတ္
လံုးဆီးတားခ့ဲသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျမတ္ဆံုးေသာ မငး္စုထဲက မိေကၡလလာေရာက္ တိုက္ခိုက္ကူညီေပးရေလ
သည္။ (ဒံ ၁၀း၁၀-၁၄)

စာတန္လက္ေအာက္ရွိအုပ္စု (၃)စု

(၁) တမန္။ ။ မိမိတို႔၏အခြင့္အရာကိုမေစာင့္၊ မိမိတို႔ေနရာအရပ္ကိုစြန္႔ေသာေကာင္းကင္တမန္တိုု႔ကို၊ ႀကီး
စြာေသာေန႔၌စစ္ေၾကာစီရင္ျခင္းအလို႔ငွာ၊ ထာ၀ရခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းအားျဖင့္ ေမွာင္မိုက္ထဲ၌ခ်ဳပ္ထားေလ၏။ (ယု ၆) ၎အဖြဲ႔တြင္ ဤေကာင္းကင္တမန္မ်ားမပါ၀င္ေခ်။ ၎သည္ ဗ်ာ ၁၂း၉၌စာတန္ႏွင့္အတူယခုမုိးေကာင္းကင္
၌ က်င္လည္က်က္စားေနေသာ တမန္မ်ားျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးေသာကာလ၌ ထုိသူမ်ားအားလံုးကို ကန္႔ႏွင့္
ေရာေႏွာေသာမီးအိုင္ထဲသုိ႔ခ်ျခင္းခံရလိမ့္မည္။ (မ ၂၅း၄၁၊ ဗ်ာ ၂၀း၁၀)
(၂) နတ္ဆိုး။ ။ နတ္တစ္ပါးတည္းသာရွိသည္။ သမၼာသစ္က်မ္းေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားကို နတ္ဆိုးဟူ၍သမုတ္
ထားေလသည္။ နတ္ဆိုး(သို႔) ၀ိညာဥ္ဆိုးမ်ားသည္ အာဒံ၊ ဧ၀မတိုင္မွီကိုယ္ခႏၶာေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ ၀ိညာဥ္
မ်ားျဖစ္သည္ဟုအနက္ဖြင့္သူအမ်ားကယူဆထားၾကသည္။ သူတုိ႔သည္ အၿမဲတမ္းလူႏွင့္ တိရစာၦန္ထဲ၀င္တတ္
ေသာေၾကာင့္ ခရစ္ေတာ္ေယရႈလက္ထက္ထဲတိုင္ေအာင္ ဤကိစၥမ်ဳိးအလြန္ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔သည္ အုပ္စုဖြဲ႔၍
က်က္စားေလ့ရွိသည္။ သူတုိ႔စရိုက္မွာဆိုးသြမ္းမိုက္မဲညစ္ညမ္းၿပီး လူ၏စိတ္ႏွလံုးႏွင့္ကိုယ္ခႏၶာကိုလည္းေကာင္း
ေအာက္တန္းက်ေစသည္သာမက ထိခိုက္နစ္နာေစေလသည္။ (မ ၁၂း၂၂၊ ၁၅း၂၂၊ လု ၄း၃၅၊ ၈၃၆၊ ၉း၄၂၃)
သမၼာေဟာင္းက်မ္း၌နတ္၀ိဇၨာဆရာမ်ားသည္ ဤကဲ့သုိ႔ေသာနတ္ဆိုး၀ိညာဥ္မ်ားႏွင့္ မိတ္ဖြဲ႔ဆက္သြယ္
ၿပီး လွည့္စားသည့္အလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးျမဴၾကေလသည္။ သမၼာသစ္က်မ္း၌ ရွင္ေပါလုတပည့္ေတာ္တိေမာ
ေသအားသတိေပးသည့္၀ိညာဥ္မွာလွည့္ျဖားတတ္ေသာစိတ္၀ိညာဥ္ျဖစ္သည္။ (၁တိ ၄း၁)
(၃) ခရစ္ေတာ္ထဲ၌ မေမြးဖြားေသာသူ။ ။ ဤလူမ်ားသည္ စာတန္၏အုပ္စုိးခ်ယ္လွယ္ရာအထဲ၌ အသက္ရွင္
ေနသူမ်ားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခရစ္ေတာ္က သူတုိ႔ကို ေတာမ်ဳိးေစ့ (သို႔) မို္က္ေသာသားဟူ၍ ေခၚေ၀ၚခဲ့ေလ
သည္။ (မ ၁၃း၃၈) ခရစ္ေတာ္ေယရႈဘုရားက ဖာရိရွဲလူမ်ဳိးမ်ားအားသင္တုိ႔၏ အဖသည္ စာတန္ျဖစ္သည္ဟုမိန္႔
မွာခဲ့ေလသည္။ (ေယာ ၈း၄၄)

၄။ စာတန္၏ပရိယာယ္

(၁) ေလာကကိုလွည့္ျဖားေသာသူ။ ။ ေလာကတစ္ခြင္လံုးကိုဆိုးသြမ္းေသာစာတန္သည္ အုပ္စုိးေနေသာ္လည္း
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဘုရားပိုင္ေသာသူမ်ားျဖစ္သည္။ ပစၥဳပၸန္ေလာကကိုစာတန္အုပ္စိုးေနေသာေၾကာင့္ သူကလူ
၏ဥာဏ္မ်က္စိကိုကြယ္ေစသည္။ (ဂလာ ၁း၆-၉) အျခားေသာဧ၀ံေဂလိတရားဆိုသည္မွာတစ္ျခားမဟုတ္၊ စာတန္၏အေၾကာင္းပင္ျဖစ္သည္။ စာတန္သည္ ပုန္ကန္ေသာင္းက်န္းသူႏွင့္ လႈံ႔ေဆာ္ျမဴဆြယ္ေသာသူျဖစ္
သည္။ (၁တိ ၄း၁) ရွင္ေပတရုက ေနာက္ဆံုးကာလကုိရည္ညႊန္းရင္း –
“ယုဒလူတုိ႔တြင္ မိစာၦပေရာဖက္ရွိၾက၏။ ထိုနည္းတူဖ်က္ဆီးတတ္ေသာမိစာၦဒိဌိအယူမ်ားကို ပရိယာယ္
အားျဖင့္သြငး္၍ မိမိတုိ႔ကုိ၀ယ္ယူေတာ္မူေသာ အရွင္ကိုျငင္းပယ္လ်က္၊ မိမိတို႔အေပၚသို႔ေစာလ်င္စြာ
ပ်က္စီးျခင္းကိုေရာက္ေစေသာ မိစာၦဆရာတို႔သည္ သင္တုိ႔တြင္ရွိၾကလိမ့္မည္။ သူတုိ႔ညစ္ညမ္းေသာ
အက်င့္ဓေလ့တို႔ကိုအမ်ားေသာသူတုိ႔သည္ လိုက္ေသာအားျဖင့္ သစၥာတရားလမ္းအသေရသည္ ပ်က္
စီးလိမ့္မည္”ဟု မိန္႔ဆိုခဲ့ေလသည္။ (၂ေပ ၂း၁-၂)

မိစာၦဆရာမ်ားကိုကၽြန္ေတာ္တို႔မ်က္စိအားျဖင့္ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ေလသည္။ သူတုိ႔သည္ အပ်ဳိကညာမွ ခရစ္ေတာ္ကိုေမြးဖြားျခင္း၊ ခရစ္ေတာ္သည္ဘုရားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ခရစ္ေတာ္သည္ ေသျခငး္မွ ရွင္ျပန္ထေျမာက္
ျခင္း၊ ဒုတိယအႀကိမ္ျပန္လာျခငး္ႏွင့္ သူကိုယ္တိုင္ႏိုင္ငံေတာ္ကိုအုပ္စိုလိမ့္မည္ကိုမယံုၾကည္ႏို္င္ေခ်။ စာတန္
သည္ လွည့္ျဖားေသြးေဆာင္ႏိုင္ေသာတန္ခိုးရွင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ထားသူကိုပင္ လွည့္ျဖားႏိုင္
ေလသည္။ သူသည္ က်မ္းစာအတတ္ပညာလည္းတတ္ကၽြမ္းၿပီးအလြန္ဥာဏ္ထက္ျမက္လ်င္ျမန္သူျဖစ္သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ကိုအသံုးျပဳၿပီး လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာအားျဖင့္ တိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္ကာ သမၼာတရား
အျဖစ္မွ ေသြးေဆာင္လွည့္စားေလသည္။ ခရစ္ေတာ္ဒုတိယအႀကိမ္ႁကြလာျခင္းႏွင့ ပတ္သက္ေသာ က်မ္းစာမွ
ဂတိေတာ္ကိုပယ္ရွားသည့္အထိ လွည့္စားႏုိင္ေလသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကိုေလ်ာ့ပါးသြားေစသည္။ ေလာကီႏွင့္
ဆုိင္ေသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအတြက္သာႀကိဳးစားအားကိုးၿပီး သို႔မွသာ သာယာ၀ေျပာေသာ အႏွစ္တစ္ေထာင္ထဲ
သို႔၀င္ေရာက္ၿပီး ခံစားႏိုင္မည္ဟူယူဆေစသည္။ လူသာပဓါန၊ လူသည္သာအရာခပ္သိမး္တတ္ႏိုင္သည္ဟုယူ
ဆေစသည္။ ထုိေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္သိပၸံအတတ္ပညာႏွင့္ အေတြးအေခၚအသစ္မ်ားေပၚထြန္းေစကာ မိမိအျပစ္
ကိုေနာင္တရၿပီး ဘုရားရွင္ထံလွည့္ျပန္ လာဘို႔လမ္းေၾကာင္းကိုတားဆီးေလသည္။
ထုိ႔ေနာက္ထုိသူတုိ႔သည္ ၀ိညာဥ္ေလာကဘက္ကိုတလႊဲခံယူၿပီးအားသန္ကာ ၀ိညာဥ္ဆိုးမ်ားႏွင့္ မိတ္ဖြဲ႔
ဆက္သြယ္ၿပီးေနာက္စိတ္တန္ခိုးႏွင့္ ၀ိညာဥ္ေလာကကိုရွာေဖြစမ္းသပ္ၿပီး သုေတသနလုပ္သည့္က်င့္စဥ္မ်ားေပၚ
ထြန္းေစေလသည္။
“သင္တုိ႔သည္ မိမိသားသမီးကို မီးျဖင့္ ပူေဇာ္ေသာသူ၊ ျဖစ္လတ့ံေသာအမႈကိုကိုယ္ဥာဏ္ႏွင့္ေဟာေျပာ
ေသာသူ၊ ကာလေဗဒင္ကိုၾကည့္ေသာသူ၊ နတ္ဆိုးႏွင့္ေပါင္းေသာသူ၊ ၀ိဇၨာအတတ္ကိုျပဳစုေသာသူ၊ လူ
ေသကိုေမးျမန္းေသာသူတစ္စံုတစ္ေယာက္မွ်မရွိရ”ဟုတရားေဟာ ၁၈း၁၀-၁၂ ၌ထုိသုိ႔မိန္႔မွာခဲ့ေလ
သည္။ ၀ိညာဥ္မ်ားကိုေမးျမန္းသည့္ အတတ္ပညာမ်ားသည္ နတ္၀ိဇၨာပညာမ်ားျဖစ္ေလသည္။
ဤပညာကိုသင္ယူေသာလူမ်ားသည္ စာတန္၏လက္ကိုင္တုတ္မ်ားျဖစ္လာေတာ့သည္။ ခ၇စ္ယာန္သိပၸံ
ပညာ (Christian Science) သည္သံလုိက္ကသံတုိသံစမ်ားကိုဆဲြငင္ႏိုင္သကဲ့သို႔လူမ်ားကိုဆဲြေဆာင္သိမ္းသြငး္
ကာသူတုိ႔၏၀ိညာဥ္ေရးရာ၌ အညစ္အေၾကးျဖင့္ ညွိစြန္းေစေလသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဤအတတ္ပညာသည္
နတ္ဆိုးမ်ားကိုကိုးကြယ္ေသာဘာသာရပ္ျဖစ္ေလသည္။ စာတန္သည္ အၿမဲတမ္းဘုရားသခင္၏အသင္းေတာ္ကို
တိုက္ခိုက္ေနေသာေၾကာင့္ သူသည္နည္းစနစ္ေျပာင္းလဲၿပီးအသင္းေတာ္မရိပ္စားမိေစရန္ပံုစံတစ္မ်ဳိးတစ္ဖံုအား
ျဖင့္လူကိုလွည့္စားကာေလာကီနည္းပညာျဖင့္ေရာေႏွာ၍ မရပ္မနားေႏွာက္ရွက္စံုစမ္းေသြးေဆာင္ေနေလသည္။
က်ိန္ျခငး္ခံရေသာဤေမွာင္မိုက္ကမၻာကိုလည္းေနခ်င့္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ဖန္တီးေစသည္။ စာတန္၏ရည္ရြယ္ခ်က္
သည္လူသားမ်ားသည္ ေလာကအတတ္ပညာတတ္ေျမာက္ၿပီး တုိးတက္ႀကီးပြားလာေစလ်က္ ဤကမၻာသည္ ဖံြံ႔
ၿဖိဳးတိုးတက္ၿပီၤးအသင္းေတာ္သည္ ခ၇စ္ေတာ္အားျဖင့္မဟုတ္၊ လူ႔အစြမ္းအားျဖင့္ သာယာေသာေပ်ာ္ရႊင္ေသာ
ျပည့္စံုေသာ အႏွစ္တစ္ေထာင္ေခတ္ကာလသည္ ယခုပစၥဳပၸန္အခ်ိန္ျဖစ္သည္ဟု လႊဲမွားစြာခံယူေစေလသည္။
ဤေလာက၌ အခ်င္းခ်င္းမိသဟာယဖဲြ႔ျခင္းတရားသည္ ေက်းဇူးေတာ္အားျဖင့္ခံစားရေသာ ဧ၀ံေဂလိ
တရားျဖစ္ေျပာင္းလဲျဖစ္ေပၚေစကာလူမ်ားကိုလည္း ေလာကီေရးရာကို သာဆည္းပူးေလ့လာေစသည္။ စာတန္
သည္ ခရစ္ေတာ္၏ကယ္တင္ျခင္းဧ၀ံေဂလိတရားျပန္႔ႏွ႔ံေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုဟန္႔တားျခင္းအားျဖင့္ ခရစ္ေတာ္၏
ဒုတိယအႀကိမ္ ရွင္ဘုရင္အျဖစ္ႁကြလာသည့္အခ်ိန္ႏွင့္ စာတန္အားတြင္းနက္ႀကီးထဲသုိ႔ ပစ္ခ်ရမည့္အခ်ိန္ကိုရွည္
လ်ားေစေလသည္။

(၂) ဘုရားသခင္၏လူမ်ားအား ရန္ဘက္ျပဳျခင္း။ ။ ေကာင္းေသာအရာႏွင့္ မေကာင္းေသာအရာ၊ ေျဖာင့္မတ္
ျခင္းႏွင့္၊ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲျခင္းတို႔၏ ဆန္႔က်င္သည့္သေဘာသည္ က ၃း၁၅ႏွင့္ ဗ်ာ ၂၀း၁၀ ၌ေရးသားထား
ေလသည္။ စာတန္သည္ ဧ၀ကိုစံုစမ္းၿပီး တားျမစ္သည့္အသီးကိုစားေစသည္သာမကသူ၏ခင္ပြန္းအာဒံကိုလည္း
လွည့္ျဖား၍စားေစသည္။ စာတန္၏ေသြးေဆာင္ျခင္းခံၿပီး တစ္ခဏ၌ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္မွႏွင္ထုတ္ျခင္းခံရေလသည္။ ဤအရာသည္ ရန္သူျဖစ္ေသာစာတန္ကဘုရားလူကို ပထမအႀကိမ္အႏိုင္ယူျခင္းျဖစ္သည္။ ၎ေနာက္စာတန္
သည္ ကာဣနစိတ္ထဲ၀င္ေရာက္ၿပီးသူ႔ညီ အာေဗလကုိ သတ္ခိုင္းေလသည္။ ဤအရာသည္ လည္းစာတန္က
ဒုတိယအႀကိမ္အႏိုင္ယူလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ၎ေနာက္စာတန္သည္ ဘုရားသခင္၏သားမ်ားကိုလႈံ႔ေဆာ္ေစၿပီး
လွပေသာလူ႔သမီးမ်ားကို တပ္မက္ေစကာမိမိစိတ္ရွိသည့္အတိုင္း ျပစ္မွားခိုင္းေစၿပီးေလာက၌ ညစ္ညမ္းမႈမ်ား
ျဖင့္ဖံုးလႊမ္းေစေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ဘုရားရွင္သည္ ေရလႊမ္းမိုးေစျခင္းျဖင့္ တရားစီရင္ခဲ့ေလသည္။ ဤအရာ
သည္လည္းစာတန္ကတတိယအႀကိမ္အႏိုင္ယူလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ၎ေနာက္ကာလၾကာေသာ္ ေလာက၌
လူမ်ားတိုးပြားလာေစၿပီး မာန္မာနၾကီးလာကာ ရဲတိုက္ႀကီးတည္ေဆာက္လာခဲ့သည္။ ဤသို႔တည္ေဆာက္ေလ
ရာမွ ဘာသာစကားကြဲျပားမႈျဖစ္ကာ လူအသီးသီးအရပ္ရပ္သို႔ကြဲျပားျပန္႔ႏွံ႔ခဲ့ရေလသည္။ ဤအရာသည္လည္း
စာတန္ကဆက္လက္၍ တဖန္အႏုိင္ယူတုိက္ခိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ဘုရားသခင္သည္ အာၿဗဟံကိုေခၚ၍ အမႈေဆာင္ေစျခင္းသည္ မိန္းမမ်ဳိးေစ့အားျဖင့္ အာဒံကဲ့သုိ႔စာတန္
၏ေခါငး္ကိုႀကိတ္ရန္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္စာတန္သည္ စာရာအားအၿမံဳမျဖစ္ေစခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္
လည္းဘုရားသခင္၏အႀကံအစည္ေတာ္ကိုစာတန္သည္မတားဆီးႏိုင္ေသာေၾကာင့္ စာရာသည္ သားဣဇက္ကို
ေမြးဖြားရေလသည္။ ဣဇက္ႀကီးျပင္းလာေသာအခါ အာျဗဟံလက္ကိုကုိင္၍ သားဣဇက္အားေမာရိေတာင္ေပၚ
သတ္ရန္စီစဥ္ခုိင္းေလသည္။ သုိ႔ေသာ္အစားထုိးရန္ဘုရားသခင္ျပင္ဆင္ေတာ္မူသျဖင့္ ဣဇက္လြတ္လပ္ခြင့္ရရွိ
ခဲ့ေလသည္။ ၎ေနာက္ စာတန္သည္ ဧေသာႏွင့္ ယာကုပ္ကိုရန္ၿငိဳးဖဲြ႔ေစသည္။ ယာကုပ္သားေယာသပ္ကို
လည္းဖ်က္ဆီးရန္စာတန္သည္ေပါတဖာမယားကုိအသံုးခ်ၿပီး ေသြးေဆာင္ေလသည္။ ေမာေရွေမြးဖြားေသာအခါ စာတန္သည္ ဖါေရာဘုရင္စိတ္ႏွလံုးထဲ၀င္ေရာက္စုိးမုိးၿပီး ေဟၿဗဲလူမ်ဳိးမ်ား၏ ေယာက်္ားကေလးမ်ားကို သတ္
ေစခဲ့သည္။
ဤကဲ့သို႔ စာတန္လုပ္ရပ္မ်ားကိုတစ္ခုစီတစ္ခုစီၾကည့္လွ်င္ မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္မ်ားျပားေလသည္။
ဒါ၀ိဒ္သည္ဤအျပစ္မ်ဳိးေစ့ပါေသာသားကိုသူ႔အားဆက္ခံဘုိ႔ဘုရင္ေျမာက္ရန္စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္
၎သားအား ဘုရားသခင္ကဖယ္ရွားလိုက္ေလသည္။ (၆ရာ ၂း၄-၁၇၊ ၂၂း၁၀-၁၂)
ခ၇စ္ေတာ္ေယရႈဘုရား ေမြးဖြားလာေသာအခါ စာတန္သည္ေဟရုဒ္မင္း၏စိတ္ထဲ၀င္ေရာက္ကာ ဗက္လင္ၿမိဳ႕၌ ႏွစ္ႏွစ္ေအာက္ကေလးသူငယ္အားလံုးကိုသတ္ေစေလသည္။ ေယရႈဘုရားအရက္ေလးဆယ္အ
စာေရွာင္ေသာအခါ၌လည္း စာတန္သည္လာ၍ တုိက္ျမင့္ေပၚမွခုန္ခ်ေစရန္စံုစမ္းေလသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း
ခရစ္ေတာ္ကစံုစမ္းျခင္းကိုမခံခဲ့ေပ။ တစ္ခါတစ္ရံခရစ္ေတာ္ေယရႈေတာင္ေပၚ၌ေနစဥ္ စာတန္သည္ လူအုပ္ႀကီး
ကိုအသံုးခ်၍ ေယရႈကို ေက်ာက္ကမ္းပါးမွ တြန္းခ်ခိုင္းေလသည္။ ၎အားျဖင့္ဂါလိလဲအို္င္မွာလည္းေလျပင္း
မုန္တုိင္းႏွစ္ႀကိမ္ႀကံဳေတြ႔ခိုငး္ေလသည္။ စာတန္သည္ မေအာက္ျမင္ႏိုင္မွန္းသိေသာအခါ ဖါရိရွဲလူမ်ားကုိအသံုး
ခ်ၿပီး ေယရႈကိုတိုက္ခိုက္ေလေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံးုတြင္ သူ႔တပည့္ယုဒရွကာရုတ္ကုိ အသံးုခ်၍ေရာင္းစား
ခုိင္းေလသည္။
ခရစ္ေတာ္ေယရႈႏွင့္ တပည့္ေတာ္မ်ားညေနပိုင္း ေဂသေရွမန္ဥယ်ာဥ္၌ေနစဥ္ စာတန္သည္ ေယရႈခရစ္
ေတာ္အား လက္၀ါးကပ္တုိင္ေပၚမေရာက္ခင္ေသဆံုးေအာင္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ႀကိဳးပမ္းႏွိပ္စက္ေသာ္လည္း ဘု၇ားသခင္၏ကတိေတာ္အတုိင္း ကားတုိင္ေပၚေရာက္မွ အသက္ေတာ္ကိုစြန္႔ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္
လည္း ေယရႈဘုရားေသျခင္းမွရွင္ျပန္ထေျမာက္ေသာအခါ စာတန္သည္လြန္စြာအမ်က္ေဒါသထြက္ၿပီး၊ အရံႈးခံ
ခဲ့ေသာ္လည္း အသင္းေတာ္ကုိတဖန္ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းခဲ့ေလသည္။ အသင္းေတာ္သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ၾကည့္
ေသာအခါ စာတန္ႏွင့္ဘုရားသခင္၏သားသမီးမ်ားအၾကား တုိက္ခုိက္မႈ၊ ရန္ျပဳမႈမ်ားသာေတြ႔ရွိရသည္။ တမန္
ေတာ္ရွင္ေပါလုက သက္သာေလာနိတ္အသင္းေတာ္ကုိဤသုိ႔မိန္႔မွာခဲ့ေလသည္။ သူက “ငါေပါလုသည္ သင္
တုိ႔ရွိရာသုိ႔ လာျခင္းငွာ၊ ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ေအာင္အလုိရွိေသာ္လည္း စာတန္သည္ ဆီးတားေလ၏”ဟူ၍ ဆိုခ့ဲ
ေလသည္။
ရွင္ေပါလုကိုယ္ခႏၶာထဲ၌ ဆူးေနျခင္းသည္လည္း စာတန္အားျဖင့္ ထဲ့ထားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

၅။ စာတန္ကို မုိးေကာင္းကင္မွႏွင္ခ်ျခင္း

စာတန္သည္ မိုးေကာင္းကင္၌က်က္စားက်င္လည္ၿပီး ဘုရားသခင္ရွိရာေကာင္းကင္ဘံုသုိ႔လည္းတက္
ေရာက္ႏုိင္ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ သူသည္ ေကာင္းကင္မွႏွင္ခ်ျခင္းခံရလိမ့္မည္။ ဗ်ာ
၁၂း၇-၁၀ ၌ –
“ေကာင္းကင္၌စစ္ျဖစ္ေစ၊ မိေကၡလႏွင့္ သူ၏ေကာငး္ကင္တမန္တုိ႔သည္ နဂါးကိုစစ္တိုက္ၾက၏။ နဂါးႏွင့္
သူ၏တမန္တို႔သည္ စစ္တုိက္၍ မႏိုင္ၾက။ ေကာင္းကင္လည္းသူတုိ႔ေနစရာမရွိ။ ထုိအခါဤေလာကတစ္
ႏိုင္ငံလံုးကိုလွည့္ျဖား၍ မာရ္နတ္စာတန္အမည္ရွိေသာ ေရွးေႃမြေဟာင္းတည္းဟူေသာ နဂါးႀကီးကို၎၊
သူႏွင့္အတူ သူ၏တမန္တုိ႔ကုိ၎၊ ေျမႀကီးသုိ႔ခ်လိုက္ၾက၏။ ေကာင္းကင္၌ ႀကီးေသာအသံကားယခုမွာ
ကယ္တင္ျခင္းျဖစ္၏။ တန္ခိုးေတာ္လည္းျဖစ္၏။ ငါ္တုိ႔ဘုရားသခင္၏ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ သူ၏ခရစ္ေတာ္၏
အာဏာေတာ္လညး္ျဖစ္၏။ တန္ခိုးေတာ္လည္းျဖစ္၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ ငါတုိ႔ညီအစ္ကိုမ်ားကိုငါတုိ႔
ဘုရားသခင္ေရွ႕႔ေတာ္၌ ေန႔ညဥ့္မျပတ္အျပစ္တင္ေသာရန္သူကုိ ေအာက္သို႔ခ်ေလၿပီ”ဟုေရးသားထား
ေလသည္။
စာတန္သည္ ကမၻာဦးမွစ၍ ဘုရားသခင္၏သားသမီးမ်ား၊ ညီအစ္ကိုမ်ားအားစြပ္စြဲအျပစ္တင္ေနသူျဖစ္
သည္။ ဤေနရာ၌ ညီအစ္ကိုမ်ားဆုိသည္မွာ က်န္ႁကြင္းေသာယုဒလူမ်ဳိးမ်ားကိုဆိုေလသည္။ သူတုိ႕သည္ ေဘး
ဒဏ္ႀကီးကာလသံုးႏွစ္ခဲြတိုင္ေအာင္ မႀကံဳဘူးေသာဒုကၡႀကီးထဲသုိ႔ျဖတ္သန္းရသူမ်ားျဖစ္သည္။ သီတင္းခုႏွစ္
ဆယ္ေျမာက္ေသာအပတ္၌ စာတန္ကိုေျမႀကီးေပၚသို႔ႏွင္ခ်မည္ျဖစ္သည္။ ထုိအခါ စာတန္၏ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္
ျခင္းေၾကာင့္ မာတုရအျဖစ္အသက္အေသခံစေတးၾကရလိမ့္မည္။ ဗ်ာ ၆း၉-၁၁ ၌“ဘုရားသခင္၏ႏႈတ္ကပတ္
ေတာ္ေၾကာင့္၎၊ မိမိ၏သက္ေသခံျခင္းေၾကာင့္၎၊ အေသသတ္ျခင္းကိုခံရေသာသူတုိ႔၏၀ိညာဥ္မ်ား”ဟူ၍
၎၊ ဗ်ာ ၁၂း၁၁ ၌“သူတုိ႕သည္သုးိသငယ္အေသြးအားျဖင့္၎၊ မိမိတုိ႔သက္ေသခံခ်က္ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္အား
ျဖင့္၎ ေအာင္ျမင္၍၊ အေသခံသည္တုိင္ေအာင္ကိုယ္အသက္ကို မႏွေျမာၾက”ဟုေရးသားထားေလသည္။
ထုိသူမ်ားသည္ သိုးသငယ္အေသြးအားျဖင့္ စာတန္ကိုေအာင္ျမင္ခဲ့ေလသည္။ သူတုိ႔၏ေအာင္ျမင္ျခင္း
သည္ခရစ္ေတာ္အေသြးသြန္းၿပီးေနာက္ စာတန္ကိုလည္းဤ ေျမႀကီးေပၚသို႔ ႏွင္ခ်ေပးမွျဖစ္မည္။ ခရစ္ေတာ္ေယ
ရႈက စာတန္သည္ လွ်ပ္စစ္ကဲ့သုိ႔ ေကာင္းကင္မွက်သည္ကုိ ငါျမင္၏ဟု ဆိုခဲ့သည္။ (လု ၁၀း၁၈) အနာဂတ္
ကာလေဘးဒဏ္ႀကီးအခ်ိန္၌ႏွင္ခ်ျခင္းခံရသည္ကိုဆိုလုိေလသည္။ မိေကၡလႏွင့္စာတန္စစ္ျဖစ္ျခင္းသည္ ေဘး
ဒဏ္ႀကီးကာလ၌ျဖစ္သည္။ ထုိအခါ စာတန္သည္ စစ္ရံႈး၍ေျမႀကီးေပၚသုိ႔ က်လာလိမ့္မည္။ ထုိကာလ၌ ယုဒ
လူမ်ဳိးမ်ားသည္ ေဘးဒဏ္ႀကီးကာလကိုျဖတ္သန္းေနရေသာေၾကာင့္ ေကာင္းကင္တမန္မင္းႀကီးသည္ သူတုိ႔
အားကူညီရန္ေရာက္ရွိလာလိမ့္မည္။ (ဒံ ၁၂း၁)
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္တြင္း၌ လူသာမ်ားအျပစ္ထဲသုိ႔ မက်ဆင္းခင္စာတန္သည္ ေကာငး္ကင္မွႏွင္ခ်ျခင္းမရွိခဲ့ေပ။
လူသားတည္းဟူေသာ ခ၇စ္ေတာ္ကို ေမြးဖြားေသာအခါ နဂါးသည္သားကိုကိုက္စားမည့္အႀကံႏွင့္ မိန္းမေရွ႕မွာ
ရပါေန၏။ ၎ကဲ့သုိ႔ဆိုလုိသည္မွာ စာတန္သည္မုိးေကာင္းကင္၌ေနေသးသည္ဟုဆိုလုိရင္းျဖစ္သည္။ (ဗ်ာ ၁၂း
၄-၅) စာတန္သည္ သူ၏ဒုစရုိက္လုပ္ငန္းႀကီးကို လုပ္ေဆာင္ရန္အခ်ိန္မရွိမွန္းသိသျဖင့္ လြန္စြာအမ်က္ေဒါသ
ထြက္၍ ေျမေပၚသို႔ က်လာလိမ့္မည္။ (ဗ်ာ ၁၂း၁၂)

၆။ စာတန္၏ေနာက္ဆံုးပ်က္စီးျခင္း
ေဘးဒဏ္ႀကိီးကာလကုန္ေသာအခါ ခရစ္္ေတာ္ေယရႈဘုရားသည္ သံလြင္ေတာင္ေပၚမွာ ေျခခ်၍ သားရဲ
ႏွင့္ မိစာၦပေရာဖက္မ်ားကို တရားစီရင္ၿပီး ထာ၀ရမီးအုိင္ထဲသုိ႔ ခ်ပစ္ကာ စာတန္ကိုမူ ေကာင္းကင္တမန္ကခ်ည္
ေႏွာင္၍ ေအာက္ေျခမရွိေသာတြင္းနက္ႀကီးထဲသို႔ အႏွစ္တစ္ေထာင္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားလိမ့္မည္။ (ဗ်ာ. ၂၀း၁-၃) အႏွစ္တစ္ေထာင္ကုန္ေသာအခါ စာတန္ကုိ ေခတၱျပန္လြတ္လိမ့္မည္။ ၎ေနာက္ စာတန္ႏွင္တမန္မ်ား၊ သူ႔
ေနာက္လုိက္မ်ားအားလံုးကိုကမၻာဦးမွစ၍ျပင္ဆင္ထားေသာ ကန္႔ႏွင့္ ငရဲေရာေႏွာထားသည့္ မီးအိုင္ထဲသို႔ပစ္ခ်
ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔သည္ ေန႔ညဥ့္မျပတ္ကမၻာအဆက္ဆက္ျပင္းစြာေသာ ေ၀ဒနာကိုခံရၾကလိမ့္မည္။ (ဗ်ာ ၂၀း
၇၊ မ ၂၅း၄၁)

1 Comment

Leave a Reply