ဘုရားသခင္၏ စပါးေစ့

အယ္လန္ဂါဒီနာ (Allen Gardiner ) ၁၇၉၄ – ၁၈၅၁
“အေဖေရ၊ မာလိန္မႈး ကကၽြန္ေတာ့္ ကုိေခၚမယ္လို႔ ကတိေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနာက္ အပတ္ခရီး ထြက္ၾကမယ္” ဟုလူငယ္ေလး ကေအာ္၍ေျပာ လိုက္သည္။ ဖခင္ျဖစ္သူက သူ၏ဦၤးေခါင္း ကိုခါရမ္း လ်က္“ပင္လယ္ထဲသြားဖို႔သိပ္ ငယ္ေသးတယ္၊ အယ္လန္ႏွစ္ အနည္းငယ္ေစာင့္ လုိက္ပါဦး” ဟုေျပာလိုက္၏။
    မိခင္ျဖစ္သူက သအိပ္ခန္းသို႔မၾကာ ခဏ၀င္ေရာက္လာတိုင္းေပ်ာ့ေျပာင္းႏူး ညံ့ေသာအိပ္ယာေပၚ၌ အိပ္ ေနရမည့္အစား မာေက်ာေသာၾကမ္းျပင္ေပၚ၌သာသူအိပ္ေနသည္ကိုေတြ႔ျမင္၇ေပလိ္မ့္မည္။ သူ႔အားေမးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေန

႔ သေဘာၤမာလိန္မႈးျဖစ္ လာၿပီးနယ္ေျမေဒသအ သစ္ေတြကိုစူးစမ္း ရွာေဖြမွာျဖစ္လုိ႔အခု ကတည္း ကအခက္အခဲမ်ားႏွင့္ က်င့္သားရေအာင္လုပ္ ထားရမယ္ေလ” ဟုျပန္ေျပာတတ္၏။
    ဤသို႔ျဖင့္အယ္လင္ဂါဒီနာသည္ငယ္စဥ္သေဘာၤသားႏွင့္စြန္႔စားရွာေဖြသူတစ္ဦးျဖစ္၇န္စိတ္ကူးဆႏၵရွိခဲ့၏။


ငယ္စဥ္ဘ၀
    အယ္လင္ဂါဒီနာအား(၁၇၉၄)ခုႏွစ္၌အဂ္လန္ျပည္တြင္ဖြားျမင္ခဲ့၏။ သူသည္ငယ္စဥ္ဘသကပင္စြန္႔စား ခန္းမ်ားကိုႏွစ္သက္ေၾကာင္းေဖာ္ျပခဲ့၏။အာဖရိကတုိက္ရွိစြန္႔စားခန္းမ်ားစာအုပ္(မင္ဂုိပတ္(ခိ)၏ခရီးစဥ္မ်ား) ကုိ ဖတ္ၿပီးအာဖရိကစကားလံုးေ၀ါ့ဟာရမ်ားကိုေရးမွတ္ခဲ့၏။ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္မွာကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုးသုိ႔ခရီး လွည့္လည္ ရန္ျဖစ္၏။ သူသည္ျမင္းစီးႏွင့္ေ၇ကူးကၽြမ္းက်င္သူတစ္ဦးျဖစ္၏။
 

ေရတပ္၌
 ေရေၾကာင္းသိပၸံေက်ာင္းတက္ေရာက္ ခဲ့ၿပီးအသက္(၁၆)ႏွစ္ဂါဒီနာဘဲြ႔ရရွိခဲ့၏။ ေရတပ္မေတာ္ 
 သုိ႔ခ်က္ျခင္း၀င္  ေ၇ာက္ခဲ့၏။ (၄)ႏွစ္ၾကာေသာတပ္ၾကပ္ႀကီးျဖစ္ လာၿပီးေနာင္တြင္ သေဘာၤတစ္စင္း လံုးကုိတာ၀န္ယူရေသာ မာလိန္မႈးျဖစ္လာ၏။ ဤအခ်ိန္တြင္အယ္လန္သည္ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ႏွင့္အညီသြန္သင္ေသာမိခင္၏စကားမ်ား ကုိစဥ္းစားေတြးေတာခဲ့၏။ တစ္ေန႔တြင္သူ႔ဖခင္ေရးသည့္မိခင္၏အတၳဳပတၱိကုိဖတ္ေနစဥ္မိခင္ကိုးကြယ္ေသာ ဘုရားသခင္အေၾကာင္းသိခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚခဲ့၏။ က်မ္းစာအုပ္တစ္အုပ္၀ယ္ယူေလ့လာၿပီးမၾကာခင္မွာပင္ ဤေရ တပ္အရာရွိငယ္ေလးသည္ခရစ္ေတာ္ကိုသူ၏ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ယံုၾကည္လက္ခံခဲ့၏။
    သူသည္ေရတပ္တာ၀န္၀တၱ၇ားမ်ားထမ္းေဆာင္ရင္းကမၻာတ၀ွမ္းလံုးရွိဆိပ္ကမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးသုိ႔ေရာက္ခဲ့၏။ သူအားလပ္တိုင္းထို္အရပ္ေဒသရွိတိုင္းရင္းသားတုိပ၏ဓေလ့ထံုးစံမ်ားကုိစိတ္၀င္စားစြာလွည့္ လည္ၾကည့္ရွဳခဲ့၏။ တစ္ခ်ိန္၌တဟီဟီအမည္ရွိေသာပစိဖိတ္ကၽြန္းတကၽြန္းေပဓသုိ႔ေရာက္ခဲ့၏။

 ကမ္းေျခသုိ႔ေရာက္ေသာအခါလြင္ တီးေခါင္ျဖစ္ေနေၾကာင္းေတြ႔ရ၏။ ေနရာတိုင္း၌အလြန္တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေန၏။ ရြာထဲသုိ႔သြားေသာအခါ တိုင္း၇င္းသားတစ္ဦးက ခရစ္ယာန္သမၼာတရားမ်ားကိုလူငယ္တစ္စုအားသင္ၾကားေနသည္ကုိသူေတြ႔ခဲ့၏။ ထိုေန႔သည္တနဂၤေႏြေန႔ျဖစ္ၿပီးထုိသူမ်ားမွာခရစ္ယာန္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္းသိရ၏။ ထူးျခားမႈမွာအျခားရြာမ်ားႏွင့္မ တူပဲ၊ သူ႔အတြက္ႏွစ္သက္ျမတ္ႏ္ိုးစရာျဖစ္ေစခဲ့၏။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာသာသနာျပဳမ်ား၏ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔အမႈေတာ္ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္းသူ သိခဲ့၏။ ဤေျပာင္းလဲမႈမ်ဳိးအျခားအ၇ပ္ေဒသမ်ား၌လည္းျဖစ္ပ်က္ႏိုင္မ လား၊ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။သုိ႔ရာတြင္မသည္သူကသူတုိ႔အားသခင္ေယရွဴခရစ္ေတာ္အေၾကာင္းေျပာျပမလဲ။
    ေတာာင္အေမ၇ိကတုိက္သုိ႔သြား၇ာခရီးစဥ္အတြင္းေတာင္ပိုင္းရွိပုိင္းရွိကၽြန္းအခ်ဳိ႕ကိုဂါဒီနာသြားေရာက္ လည္ပတ္ခဲ့၏။ ပါတာဂုိးနီးယား(အာဂ်င္တီးနားေတာင္ပုိင္း)သုိ႔လည္းသူသြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့၏။ ဤအရပ္ေဒ သမ်ား၌ဘာသာတရားမရွိသည့္သာမန္မဟုတ္ေသာလူမ်ဳိးစုမ်ားကိုလည္းသူေတြ႔ခဲ့ရ၏။ ထိုသူတုိ႔သည္အလြန္ ေရွးက်ၿပီးယဥ္ေက်းမႈမတိုးတက္မဖြဲ႕ၿဖိဳးေသးေသာအ၇ပ္သားမ်ားျဖစ္ၾက၏။ ဤအေတြ႔အႀကံဳမ်ားကအယ္လင္ဂါ အားဘုရင့္ေရတပ္မေတာ္မွထြက္ကာသာသနာျပဳဆရာတစ္ဦးျဖစ္ေစရန္လႊမ္းမိုးခဲ့ေတာ့၏။ 


ေတာင္အာဖရိကတိုက္၌
    ဘုရားသခင္ကဂါဒီနာအားေတာင္အာဖရိကတိုက္သုိ႔သြားရန္လမ္းျပပဲ့ျပင္ေတာ္မူခဲ့၏။ ထိုအခ်ိန္က ထိုအ ၇ပ္ရွိတိုင္းရင္းသားမ်ားထံသုိ႔မည္သူမွ်ဧ၀ံေဂလိတရားယူေဆာင္သြားျခင္းမရွိေသးေခ်။အာဖရိက တုိက္ေတာနက္ ႀကီးအတြင္းပိုင္း၌ဇူးလူးမ်ား(လူသားစားလူရုိင္းမ်ား)ေနထိုင္ေၾကာင္းဂါဒီနာသိခဲ့ၿပီးေနာက္ ထိုလူတုိ႔အားေယရွဴဘုရားအေၾကာင္းေျပာျပရန္ျမင္းစီးလ်က္ခရီထြက္ခြာခဲ့၏။ အႏၱရာယ္မ်ားေသာခရီးစဥ္ျဖစ္၏။အလြန္ထူထပ္ေသာ ေတာအုပ္ႀကီးႏွင့္ရြံ႕ႏြံေပါမ်ားေသာအရပ္မ်ား ကုိျဖတ္သန္းရမည္၊တစ္ခါတစ္ရံေရစီးသန္ေသာ၊ေရလွ်ံေသာျမစ္မ်ား ကုိျဖတ္ကူးဖို႔ရွိ၏။ တစ္ႀကိမ္တြင္ျမစ္ကမ္းပါး၌အက်ၤီမ်ားစုိရဲႊၿပီးဗိုက္ဆာဆာႏွင့္လဲေလ်ာင္းေနစဥ္အလြန္ႀကီးမား  ေသာေ၇ျမင္းႀကီးတစ္ေကာင္၏အသံေၾကာင့္လန္႔ႏုိးသြား၏။ ဇူးလူးမ်ား၏ဘု၇င္သည္အလြန္၇က္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ ေသာစစ္သူရဲျဖစ္ၿပီးတစ္ျပည္လံုးကသူ႔ကိုေၾကာက္ ရြံ႕ၾကေၾကာင္းသူၾကားသိခဲ့၏။ ထုိဘု၇င္ကိုလည္းခရစ္ေတာ္ အားျဖင့္ကယ္တင္ျခင္းရႏုိင္ေၾကာင္းဂါဒီနာရွင္းျပခဲ့၏။ ေတာင္အာဖရိကတုိက္သုိ႔သူေရာက္ရွိခ်ိ္န္၌သူပုိင္ေသာ ပစၥည္းမွာအ၀တ္အထည္အနည္းငယ္ျမင္းကုန္းႏွီး၊ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ဓမၼသစ္က်မ္းတစ္အုပ္သာျဖစ္သည္။
    သူသည္ေတာင္အာဖရိကတုိက္ဆိုင္၇ာၿဗိတိသွ်သ့အမတ္ႀကီးအျဖစ္ခန္႔အပ္ခံရ၏။အမႈေတာ္လုပ္ငန္း တိုးတက္မႈရွိစခ်ိန္၌လူျဖူမ်ားႏွင့္ဇူးလူးမ်ားစစ္ပဲြျဖစ္ပြားသျဖင့္ဂါဒီနာအထက္အမိန္႔အရေတာင္အာဖရိက မွထြက္ ခြာခဲ့ရ၏။


ေတာင္အာဖရိကတိုက္၌
    အယ္လန္ဂါဒီနာသည္ သူ႔အားသာသနာျပဳအျဖစ္ဘုရားသခင္ခန္႔အပ္ေၾကာင္းစိတ္ခ်မႈရွိေသာေၾကာင့္ သူယခင္ေတြ႔ဖူးေသာေတာင္အာဖရိကတိုက္ရွိလူရုိင္းမ်ားထံျပန္သြားရန္စဥ္းစားခဲ့၏။(၁၈၃၈) ခုႏွစ္၌သူ႔ဇနီး၊ ခေလးမ်ားႏွင့္အတူေတာင္အာဖရိကတိုက္သို႔ခရီးျပဳခဲ့၏။ ထိုအရပ္သုိ႔ေရာက္ၿပီးေနာက္အျခားလူမ်ဳိးတုိ႔ထက္ပိုမို ယဥ္ေက်းေသာ ေအေရာက္ကမ္းနီးယန္းလူမ်ဳိးမ်ားရွိ၇ာအ၇ပ္သုိ႔သူ႔မိသားစုမ်ားႏွင့္အတူရထားလံုးျဖင့္ ခရီးစတင္ ခဲ့၏။ ျမစ္မ်ားႏွင့္လမ္းၾကမ္းမ်ားကုိေက်ာ္ျဖတ္ကာ(၁၄)၇က္ခရီးသြားခဲ့ရ၏။
    ထို႔ေနာက္အန္ဒီးစ္ေတာင္မ်ားကိုလားမ်ားစီးခ်က္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရ၏။ ထုိေဒသသို႔ေရာက္ၿပီးေနထိုင္ရန္တဲ ငယ္ေလးတစ္ခုကိုငွားရမ္းခဲ့၏။သူတုိ႔၏အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ားကိုေနရာတက်ထားၿပီးေနာက္ ရြာသူႀကီးေရာက္လာၿပီးသူတုိ႔အားထြက္ခြာသြားရန္ေျပာေတာ့၏။ အေၾကာင္းမွာအရင္ေနဖူးခဲ့ေသာလူျဖူမ်ားသည္ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္သူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ရြာသားမ်ားကလူျဖဴမ်ားအေပၚမႏွစ္ၿမိဳ႕ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ သူတုိ႔သည္ဂါဒီနာအား ထိုအရပ္၌သာသနာျပဳလုပ္ငန္းလုပ္ေဆာင္ရန္ခြင့္မျပဳခဲ့ေခ်။
 

ဒုတိယအႀကိမ္ႀကိဳးစားမႈ
    ယခုအခါေတာင္အာဖရိကတုိက္ေတာင္ပုိင္းရွိသူေတြ႔ခဲ့ဖူးေသာလူမ်ဳိးမ်ားရွိရာသို႔ျပန္လွည့္ခဲ့၏။အပင္မ်ား မရွိေသာလြင္တီးေခါင္ကမ္းေျခ၌သူတုိ႔သည္သစ္သားအိမ္ေလးတစ္လံုးကိုတည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီးတဲရွင္မ်ား ကုိမည္သုိ႔ ဖာေထးခ်ဳပ္ရမည္ကိုသင္ျပေပးျခင္းအားျဖင့္မိိမိတုိ႔အေပၚယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈရယူၾက၏။ ဂါဒီနာသည္ခင္မင္တတ္ ေသာဤတုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားအၾကား၌သာသနာျပဳဌာနတစ္ခုတည္ေထာင္ လိုစိတ္ရွိခဲ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္အကူ အညီရယူရန္အဂၤလန္ျပည္ျပန္ခဲ့ေသာ္လည္းစိတ္ပ်က္စရာႏွင့္ႀကံဳေတြ႔ၿပီး(၃)ႏွစ္ၾကာမွ“ပက္တဂိုနီယန္” သာသနာ ျပဳအသင္းႀကီးကိုဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့၏။
    သို႔ရာတြင္သာသနာျပဳရန္သူျပန္သြားေသာအခ်ိန္၌လူမ်ဳိးစုအႀကီးအကဲမွာအသစ္ျဖစ္ေနၿပီးခင္မင္မႈလံုး၀ မရွိကာမိသားစုအားလံုးအဂၤလန္သို႔ျပန္ဖို႔အေၾကာင္းျဖစ္ခ့ဲျပန္၏။ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားလည္းစိတ္ဓါတ္က်ခဲ့၏။ သုိ႔ရာ တြင္ဂါဒီနာကားစိတ္မပ်က္ခဲ့ေခ်။ “ေတာင္အာဖရိကတုိက္သုိ႔ျပန္သြားၿပီးႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ရန္ပရုိတက္စတင့္ သာသနာကိုသာမန္မဟုတ္ေသာလူမ်ဳိးစုမ်ားအၾကား၌လုပ္ေဆာင္ရန္စိတ္ဆံုးျဖတ္ထားပါသည္” ဟုသူေျပာခဲ့၏။ 


တတိယအႀကိမ္ႀကိဳးစာမႈ
    ဤတစ္ႀကိမ္တြင္သူသည္ေတာင္အာဖရိကတုိက္ရွိဘုိလီမီးယားအ၇ပ္သုိ႔သြားခဲ့၏။ ရြာ(၁၁)ရြာရွိအႀကီး အကဲမ်ားထံသြားေ၇ာက္ကာသာသနာျပဳဌာနခ်ဳပ္လုပ္ခြင့္ေတာင္းခံရာ(၁၁)ႀကိမ္စလံုးျငင္းပယ္ခံရ၏။ သူ႔အဖြဲ႔ သားမ်ားမွာအၾကမ္းတမ္းဆံုးလမ္းခရီးမိုင္ေပါင္း(၁၀၀၀)ေက်ာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရၿပီးဖ်ားနာေ၀ဒနာခံစားၾက၏။ ေနာက္ ဆံုး၌လိုအပ္ေသာခြင့္ျပဳခ်က္ကိုသူရရွိခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္ႏုိင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားေၾကာင့္မၾကာမီအဂၤလန္ျပည္ သို႔တဖန္ထြက္ခြာခဲ့ရျပန္၏။
စတုတၳအႀကိမ္ႀကိဳးစားမႈ
    စတုတၳအႀကိမ္ကူညီသူအသစ္မ်ားႏွင့္ေတာင္အာဖရိခရီးစတင္ခဲ့ၿပီးတဲမ်ားေဆာက္ရန္အျခားကၽြန္းတစ္ ကၽြန္းကိုသူေရြးခ်ယ္ခဲ့၏။ သို႔ရာတြင္ေဒသခံတုိင္းရင္းမ်ားသည္ဆိုးသြမ္းသူမ်ားျဖစ္ၾကၿပီးပစၥည္းမ်ားကိုအတင္း အဓမၼလုယက္ခဲ့ၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ထိုအရပ္မွထြက္ခြာခဲ့ျပန္၏။ ေနာက္ဆံုးႀကိဳးပမ္းမႈ ႏွစ္ေပါင္းမ်ား စြာႀကာၿပီးေနာက္ေရ တပ္မွထြက္၍အမႈေတာ္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ္လည္းမေအာင္ျမင္ သကဲ့သို႔ခံစားရ ၏။ သူ၏ႀကိဳးစားခ်က္ မ်ားလည္းရွံဳးနိမ့္ျခင္းႏွင့္အဆံုးသတ္ခဲ့ရ၏။သို႔ေသာ္လည္းသူသည္စိတ္ဓါတ္မ က်ခဲ့ပါ။ အရွံဴးလည္းမေပးခဲ့ေခ်။ အကယ္၍သူ႔လူမ်ားႏွင့္အတူေနထိုင္ၿပီး ပစၥည္းမ်ားကိုထိန္းသိမ္းႏိုင္မည့္သာ သနာျပဳစက္ေလွတစ္စင္းရွိလွ်င္ လံုၿခံဳစိ္္တ္ခ်ရမည္ဟုသူစဥ္းစားမိခဲ့၏။    

သာသနာျပဳအသင္းႀကီးကလည္းလုိအပ္ေသာေငြေၾကးကိုမေထာက္ ပံ့ႏိုင္ခဲ့ေခ်။ သုိ႔ရာတြင္သူက“သာသနာျပဳအသင္းႀကီးကေငြေထာက္ပံ့ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊မေထာက္ပံ့ႏုိင္သည္ျဖစ္ ေစ၊ ကၽြႏ္ုပ္အေနျဖင့္စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားလုပ္ေဆာင္ရန္ရည္ရြယ္ပါသည္။ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔၏ကယ္တင္ရွင္ကေျမႀကီး စြန္းတိုင္ ေအာင္ဧ၀ံေဂလိတရားေဟာရန္မိန္႔မွာခဲ့ပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔နာခံမႈသာျပဳၾကပါစုိ႔”ဟုေရးခဲ့၏။
ကုိယ္ပုိင္ေငြႏွင့္သူ၏ႀကိဳးပမ္းမႈကိုစာနာေသာအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး၏ေငြျဖင့္ မာလိန္မႈးဂါဒီနာသည္ စက္ေလွ ၂စင္းျပင္ဆင္ခဲ့၏။တစ္စင္းမွာ“ကနဦး”ျဖစ္ၿပီး၊ အျခားတစ္စင္းမွာ “ေကာင္းေကာင္းသြား”ဟုအမည္ ျဖင့္သိၾက၏။လူခုႏွစ္ဦးပါ၀င္ေသာအဖြဲ႔ျဖင့္ခရီးျပဳခဲ့ၾက၏။ ထိုခုႏွစ္ဦးမွာေကာင္းစြာေလ့က်င့္ျပင္ဆင္ထားေသာ သူမ်ားမဟုတ္ၾကေခ်။ မကၽြမ္းက်င္မႈေၾကာင့္လိုအပ္သည့္အသံုးအေဆာင္မ်ားအခ်ိန္ေနာက္က်ၿပီးမွေရာက္ရွိ၏။
သူတုိ႔၏လမ္းဆံုးေတာင္အေမရိကတုိက္သုိ႔ေရာက္ရွိၿပီးေနာက္ေလွမ်ားေရစီးသန္မႈေၾကာင့္ကြဲအက္ လြယ္ေၾကာင္းသိၾက၏။ ပထမလအကုန္၌“ကနဦး”ေလွပ်က္စီးသြားခဲ့၏။ ရဲရင့္ေသာသာသနာျပဳမ်ားေျခခ်ရာအ ရပ္တုိင္း၌ေဒသခံလူမ်ဳိးစုမ်ား၏ရိုင္းျပမႈေၾကာင့္ကယ္ဆယ္ေရးေရယာဥ္ဆိုက္ကပ္နိုင္မည့္ ကၽြန္းမ်ားေပၚ၌သာသနာျပဳမ်ားေျခမခ်ႏုိင္ခဲ့ေခ်။
ကၽြန္ေပၚရွိ“စပန္နီရတ္”သေဘာၤဆိပ္ကုိအဓိကထား၍သြားၾကရန္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ၾက၏။  ေက်ာက္  ေဆာင္တစ္ခုအေပၚ၌“စပန္နီရတ္သုိ႔သြားၿပီ”ဟုေဆးခ်ယ္ကာအမွတ္အသားျပဳခဲ့ၾက၏။ ပုလင္းမ်ားေပၚ၌ “စပန္နီရတ္သုိ႔သြားၿပီ” ေလွေပၚမွာငါတို႔ဖ်ားေနၾကတယ္။ရိကၡာလည္းကုန္ေတာ့မယ္။ျမန္ျမန္လာမကယ္ရင္ အစာငတ္ျပတ္ေတာ့မယ္”ဟုေ၇းကာသဲမ်ားေအာက္၌ျမွဳပ္ခဲ့ၾက၏။ အကယ္၍ကယ္ဆယ္ေရးေရာက္ခဲ့ေသာ္ဤ သတင္းစကားကိုသိႏိုင္ရန္သူတုိ႔ေျမာ္လင့္ခဲ့ၾက၏။
ေနာက္ဆံုးရုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈ
    ရက္သတၱပတ္မ်ားစြာေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီးမည္သည့္ယာဥ္မွ်မေရာက္ရွိခဲ့ေခ်။ထို႔ေနာက္သူတုိ႔၏အစာရိကၡာ မ်ားကုန္ခန္းသြား၏။ မာလိန္မႈးဂါဒီနာႏွင့္သူ႔လူမ်ားအစာေရစာမဲ့ျခင္းႏွင့္ကယ္ဆယ္ခံရဖို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေတာ့ ဘဲကမၻာေလာကႀကီးႏွင့္အဆက္ျပတ္ခဲ့၏။ ဤလူခုႏွစ္ေယာက္သည္ေျမေခြးတစ္ေကာင္ကိုစားေသာက္လ်က္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာအသက္ရွင္ခဲ့ၾကရၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ႀကြက္(၆)ေကာင္၊သစ္ေစ့မ်ားႏွင့္မံုညင္းအရုိင္း မ်ားကိုစား ေသာက္ၿပီးအသက္ရွင္ခဲ့ၾကရ၏။ အစာငတ္မြတ္ျခင္းအျပင္အေရျပားယားနာေရာဂါ(၀ဲေရာဂါ)ခံစားၾကရ၏။ ဤ သုိ႔ခဲယဥ္းေသာေန႔ရက္မ်ားအတြင္းဂါဒီနာသည္“ကၽြႏ္ုပ္အားနည္းလြန္းလို႔တစ္ေန႔လံုးအိပ္ယာေပၚမွာ ပဲေနခဲ့တယ္။ ကၽြႏု္ပ္စုိးရိမ္ျခင္းရွိသမွ်ကိုဘုရားသခင္ထံအပ္ႏွံခဲ့တယ္၊ ကိုယ္ေတာ္ရဲ႕အခ်ိန္နာရီနဲ႔ေကာင္းေသာအစီအစဥ္ကို သာကၽြႏ္ုပ္ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္” ဟုေရးခဲ့၏။
    ဂါဒီနာႏွင့္သူ႔အေဖာ္ႏွစ္ဦးသည္ပ်က္စီးေနေသာ“ကနဦး”ေလွကိုကမ္းေျခသုိ႔ဆြဲယူခဲ့ၿပီးတဲရွင္ တစ္ခုျဖင့္ဖုံုးအုပ္ကာအတြင္း၌ေနခဲ့ၾက၏။အျခားသူမ်ားကတစ္မုိင္အကြာရွိ“ေကာင္းေကာင္းသြား”ေလွ အတြင္း၌ေနခဲ့ၾက၏။ ထိုေလွကိုမူေလမုန္တိုင္းဒဏ္မွကာကြယ္ရန္ေက်ာက္ခ်ထားခဲ့၏။ လူမ်ားလည္းအားနည္းလာၾကေသာေၾကာင့္ ေလွတစ္စင္းမွတစ္စင္းသို႔မကူးႏိုင္ေတာ့ေခ်။
    “ကၽြႏု္ပ္တို႔သာသနာျပဳအဖြဲ႔သားမ်ားမွတစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ေကာင္းေသာအေမြခံရန္ေကာင္း  ေသာသုိးထိ္န္းႀကီး၏စုသိမ္းျခင္း(ေခၚေတာ္မူျခင္း)ခံရ၏။ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏အသက္တာမ်ားမွာကိုယ္ေတာ္ရွင္၏လက္ ထဲ၌ရွိသည္။ အမႈေတာ္၌သာ၍အရည္အခ်င္းျပည့္၀ေသာအျခားသူမ်ားကိုကိုယ္ေတာ္သည္ေရြးေကာက္ေခၚယူ အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္”ဟုဂါဒီနာေရးခဲ့၏။
    အျခားသူမ်ားေသဆံုးၿပီးေနာက္ေလွေပၚတြင္သူတစ္ဦးတည္းေလွေပၚ၍ရွိစဥ္မိသားစုထံေနာက္ဆံုးႏႈတ္ ဆက္စာႏွင့္အနာဂတ္လုပ္ေဆာင္ရမည့္သာသနာျပဳအစီအစဥ္မ်ားကုိေရးသားခဲ့၏။ ဤသုိ႔ျဖင့္သူ႔ေနာက္ဆံုးအ ခ်ိန္ပင္လွ်င္အမႈေတာ္ျမတ္အတြက္ျဖစ္ခဲ့၏။ (၁၈၅၁)ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ(၆)၇က္ေန႔တြင္ရဲရင့္ေသာသာသနာ ျပဳအဖြဲ႔မွေနာက္ဆံုးလူျဖစ္သ ည့္ဂါဒီနာသည္အစာငတ္မြတ္ကာေသဆံုးခဲ့ရ၏။ ၇က္(၂၀)ၾကာမွကယ္ဆယ္ေရး ယာဥ္ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးလက္၀ါးကပ္တုိင္ေတာ္၏သူရဲေကာင္းသည္အသက္ဆံုးပါးလ်က္ရွိသည္ကိုေတြ႔ၾကရ၏။

စပါးေစ့
    ဂါဒီနာ၏အသက္တာသည္သာသနာျပဳအမ်ားစုႏွင့္မတူေခ်။ ၇လာဒ္အေနျဖင့္မည္သည့္တုိင္းရင္းသား ခရစ္ယာန္(သုိ႔)အသင္းေတာ္ကိုမွ်သူခ်န္မထားႏိုင္ခဲ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္သူ႔ႀကိဳးစားမႈႏွင့္အသက္တာကုိအလဟာသ ျဖဳန္းတီးသည္ဟုဆိုလိုပါသလား၊ လံုး၀မဟုတ္ပါ၊ သခင္ေယရွဴက“ငါအမွန္အကန္ဆိုသည္ကား၊ေျမ၌က်ေသာ စပါးေစ့သည္မပ်က္လ်င္တစ္ခုတည္းေန၏။ ပ်က္လွ်င္မူကား မ်ားစြာေသာအသီးကိုသီးတတ္၏။”ဟုမိန္႔ေတာ္မူ ခဲ့၏။(ေယာ၊ ၁၂း၂၄)
    အယ္လန္ဂါဒီနာသည္ ဘုရားသခင္မ်ဳိးေစ့ျဖစ္ခဲ့၏။ သူသည္ေျမ၌က်ၿပီးေသခဲ့ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္အသီးသီး ရမည္။ သူ႔ေသျခင္းသတင္းကအသင္းေတာ္မ်ားကုိလႈပ္ရွားေစခဲ့၏။ သူ႔အေၾကာင္းကိုေနရာတိုင္း၌ပံုႏွိပ္ျဖန္႔ေ၀ခဲ့ ၾက၏။
    အက်ဳိးရလာဒ္ကား“ပက္ထဂိုနီယန္”သာသနာျပဳအသင္းႀကီးက ဂါဒီနာႏွင့္သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားအသက္ေပး ခဲ့ၾကေသာကၽြန္းမ်ားေပၚ၌သာသနာျပဳလုပ္ငန္းကိုတည္ေထာင္ခဲ့ၾက၏။“အယ္လန္ဂါဒီနာ”အမည္မွည့္ ထားေသာအထူးေကာင္းမြန္သည့္စက္ေလွျဖင့္္ေျခစုိက္စခန္းမွအျခားကၽြန္းမ်ားေပၚသို႔ခရီးျပဳခဲ့ၾက၏။
    ပထမဆံုးေစတနာ့၀န္ထမ္းသာသနာျပဳမ်ားအတက္တစ္ဦးမွာမာလိန္မႈးဂါဒီနာ၏သားျဖစ္ၿပီးသူ႔ဖခင္၏ အလိုဆႏၵမ်ားၿပီးျပည့္စံုေစရန္ဆက္ကပ္လုပ္ေဆာင္ခဲ့၏။ဂါဒီနာႏွင့္သူ႔ဆႏၵကိုလစ္လ်ဴရွဴခဲ့ၾကေသာ အမွားကိုခရစ္ ယာန္မ်ားသေဘာေပါက္ခဲ့ၾက၏။ ဧ၀ံေဂလိတရားမၾကားဖူးေသးေသာ အရပ္မ်ားသုိ႔သာသနာျပဳမ်ား အျဖစ္သြား ေရာက္ရန္ လူငယ္မ်ားစြာတို႔သည္မိမိ ကိုယ္ကို ဆက္ကပ္အပ္ႏွံခဲ့ၾက၏။ ေတာင္အေမရိက တုိက္ေတာင္ပုိင္း သာသနာလုပ္ငန္းသည္ လမ္းပြင့္ခဲ့ၿပီးႀကီး မားေသာ စိတ္၀င္စားမႈျဖင့္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့၏။ဤအရာအားလံုးမွာ ဘုရားသခင္၏ မ်ဴိးေစ့မွအ သီးသီးျခင္းျဖစ္ေပသည္။
    ခရစ္ေတာ္ထံလံုး၀ဆက္ကပ္အပ္ႏွံထားေသာအသက္တာတို္င္းသည္အလဟာသအသက္တာမဟုတ္ ေခ်။ သင့္အသက္တာကိုအသံုး၀င္ၿပီးအသီးသီးေသာအသက္တာျဖစ္ခ်င္ပါသလား။ျဖစ္ခ်င္ပါကကိုယ္ေတာ္ထံ လံုး၀ဆက္ကပ္အပ္ႏွံပါ။ ကိုယ္ေတာ္သည္သင့္ကိုအသံုးျပဳေတာ္မူမည္။

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*